چگونه یک سسنا ۱۷۲ توانست ۶۴ روز بدون فرود پرواز کند؟

در ۴ دسامبر ۱۹۵۸، یک فروند هواپیمای کوچک Cessna 172 از فرودگاه مک‌کارن لاس‌وگاس
(Harry Reid International Airport امروزی) برخاست. برخلاف هزاران پرواز آموزشی و تفریحی که این
هواپیمای چهارنفره هر سال انجام می‌داد، هدف این مأموریت کاملاً متفاوت بود؛
ثبت رکورد طولانی‌ترین پرواز سرنشین‌دار تاریخ بدون فرود.

۶۴ روز، ۲۲ ساعت، ۱۹ دقیقه و ۵ ثانیه بعد، در ۷ فوریه ۱۹۵۹، همان هواپیما دوباره روی همان باند فرود آمد و رکوردی
را ثبت کرد که با گذشت بیش از شش دهه، همچنان پابرجاست.

این بدان معناست که هواپیما برای ۱۵۵۸ ساعت به‌طور مداوم در آسمان باقی ماند؛ مدت‌زمانی که معادل
بیش از دو ماه زندگی در کابین کوچک یک سسنا ۱۷۲ است.

اما سؤال اصلی اینجاست:

چگونه یک هواپیمای سبک توانست بیش از دو ماه بدون فرود پرواز کند؟

ایده‌ای که از یک کازینو آغاز شد!

مغز متفکر این پروژه، رابرت تیم (Robert Timm)، خلبان و مکانیک سابق نیروی هوایی آمریکا بود.
او به دنبال راهی برای تبلیغ کازینو Hacienda Hotel در لاس‌وگاس بود. در آن دوران، ثبت رکوردهای هوانوردی
یکی از مؤثرترین روش‌های جلب توجه رسانه‌ها محسوب می‌شد.

تیم پس از چند تلاش ناموفق، تصمیم گرفت با همکاری جان کوک (John Cook)، مکانیک و خلبان باتجربه، رکورد
پرواز مداوم را جابه‌جا کند.

هواپیمایی که برای شکستن رکورد تغییر کرد

هواپیمای انتخاب‌شده، یک Cessna 172 مدل ۱۹۵۶ با شماره ثبت N9172B بود؛ هواپیمایی که امروزه با
نام Hacienda شناخته می‌شود.

اما این سسنا، دیگر یک هواپیمای استاندارد نبود.

برای تحمل بیش از دو ماه پرواز مداوم، تغییرات گسترده‌ای روی آن انجام شد:

• نصب مخازن سوخت اضافی
• حذف صندلی‌های غیرضروری برای ایجاد فضای استراحت
• نصب سامانه اتوپایلوت
• اضافه شدن سکوی مخصوص سوخت‌گیری هوایی
• تجهیز هواپیما به سیستم انتقال روغن موتور در حین پرواز

تمام این تغییرات تنها یک هدف داشتند:

تبدیل یک هواپیمای آموزشی معمولی به یک «خانه پرنده» برای دو ماه زندگی در آسمان.

سوخت‌گیری عجیب‌ترین بخش ماجرا

شاید مهم‌ترین سؤال این باشد که:

چگونه بدون فرود سوخت‌گیری می‌کردند؟

پاسخ به طرز باورنکردنی ساده اما خطرناک بود.

تقریباً هر روز، هواپیما در ارتفاع بسیار پایین، حدود ۶ تا ۹ متری از سطح زمین، بر فراز جاده‌ای مستقیم در صحرای نوادا پرواز می‌کرد.

هم‌زمان، یک کامیون فورد مخصوص که به مخزن سوخت و پمپ مجهز شده بود، با سرعتی در حدود ۸۰ کیلومتر بر ساعت زیر هواپیما حرکت می‌کرد.

خلبانان یک قلاب را پایین می‌فرستادند و تیم زمینی، شلنگ سوخت را به هواپیما متصل می‌کرد.

سپس:

• سوخت به مخزن هواپیما پمپ می‌شد،
• غذا و آب تازه تحویل داده می‌شد،
• قطعات یدکی و روغن موتور منتقل می‌شدند.

تمام این عملیات در حالی انجام می‌شد که هواپیما همچنان در حال پرواز بود.

آیا موتور هواپیما ۶۴ روز بدون توقف کار کرد؟

تقریباً بله.

اما این موضوع چالش بزرگی ایجاد می‌کرد.

موتور Continental O-300 سسنا برای چنین مأموریتی طراحی نشده بود. روغن موتور باید به‌طور مرتب تعویض می‌شد.

برای حل این مشکل، خلبانان سیستم خلاقانه‌ای ابداع کردند:

• روغن مصرف‌شده را با یک پمپ دستی تخلیه می‌کردند،
• روغن جدید را در حین پرواز به موتور اضافه می‌کردند،
• فیلترها نیز در صورت نیاز تعویض می‌شدند.

با وجود این اقدامات، پس از پایان مأموریت، موتور تقریباً فرسوده شده بود.

زندگی در کابینی به عرض ۱.۱ متر

ثبت این رکورد بیش از آنکه چالش فنی باشد، یک آزمون طاقت‌فرسای انسانی بود.

کابین سسنا ۱۷۲ فضایی بسیار محدود دارد و امکان ایستادن کامل در آن وجود ندارد.

رابرت تیم بعدها گفت:

«اگر دوباره بخواهم چنین کاری انجام دهم، ترجیح می‌دهم داخل یک سطل زباله بنشینم و صدای جاروبرقی گوش کنم.»

خلبانان به نوبت:

• هواپیما را هدایت می‌کردند،
• استراحت می‌کردند،
• غذا می‌خوردند.

برای خواب، از صندلی‌های اصلاح‌شده استفاده می‌کردند.

سرویس بهداشتی نیز شامل یک توالت کمپینگ ساده بود.

شرایط زندگی آن‌قدر دشوار بود که بسیاری از کارشناسان معتقدند بزرگ‌ترین بخش این رکورد، نه پرواز، بلکه تحمل روانی و جسمی آن بوده است.

آنها چقدر پرواز کردند؟

طی این مأموریت، هواپیما حدود ۱۵۰ هزار مایل (حدود ۲۴۰ هزار کیلومتر) را طی کرد.

برای درک بهتر این عدد:

• محیط استوایی زمین حدود ۴۰ هزار کیلومتر است.
• این هواپیما معادل شش بار دور زدن کره زمین را پرواز کرد.
• مدت پرواز آن تقریباً برابر با ۹۳ روز کاری یک خلبان ایرلاین بود.

تمام این مسافت توسط هواپیمایی انجام شد که امروزه یکی از رایج‌ترین هواپیماهای آموزشی جهان محسوب می‌شود.

چرا این رکورد هرگز شکسته نشد؟

از نظر فنی، شاید بتوان این رکورد را شکست.

اما چند عامل باعث شده‌اند که این اتفاق رخ ندهد:

نخست، قوانین ایمنی مدرن هوانوردی چنین عملیات‌هایی را بسیار محدود کرده‌اند.

دوم، هزینه اجرای چنین پروژه‌ای بسیار بالاست.

و در نهایت، خطرات ناشی از:

• خستگی شدید خلبانان،
• استهلاک هواپیما،
• سوخت‌گیری در ارتفاع پایین،

آن‌قدر زیاد هستند که انگیزه چندانی برای تکرار آن باقی نگذاشته‌اند.

هواپیما امروز کجاست؟

پس از پایان مأموریت، هواپیمای Hacienda بازنشسته شد.

امروزه این سسنا تاریخی در فرودگاه بین‌المللی لاس‌وگاس به نمایش گذاشته شده است؛ یادبودی از زمانی که
دو انسان تصمیم گرفتند محدودیت‌های استقامت خود و هواپیمایشان را به چالش بکشند.

فراتر از یک رکورد

در نگاه اول، این داستان تنها درباره دو مرد و یک هواپیمای کوچک است که بیش از دو ماه در آسمان ماندند.

اما در واقع، این رکورد نمایشی از ترکیب خلاقیت مهندسی، برنامه‌ریزی دقیق، استقامت روانی و اعتماد کامل به یک هواپیمای ساده آموزشی بود. شاید به همین دلیل است که پس از گذشت بیش از ۶۵ سال، هنوز هیچ‌کس نتوانسته رکورد ۶۴ روز، ۲۲ ساعت، ۱۹ دقیقه و ۵ ثانیه را بشکند.